Temat kompleksowy: Kto to taki mama mamy, tata taty?
Temat dnia: Życzenia dla babci i dziadka
1. Poranna rozgrzewka
2 Zabawa powitalna - zabawa rytmiczna
Dzieci wystukują rytm podany wcześniej przez rodzica. Następnie rodzice dokładają do wystukiwanego rytmu ruchy, które również muszą naśladować dzieci (3 próby)
3. Rozwiązywanie zagadek
Jak się nazywa mama naszej mamy,
którą tak bardzo kochamy?
Zgadnijcie dzieci, a łatwe to będą debaty,
Kim jest dla Was ojciec waszego taty?
4. "Słoneczko skojarzeń" - porządkowanie skojarzeń związanych z dziadkami. Dzieci opowiadają wszystkie skojarzenia jakie im się nasuwają w związku z dziadkami. Rodzice zapisują je na kartkach i przypinają je w formie promyków społecznych. Powstaje słoneczko ze skojarzeniami na temat dziadków.
5. Kończenie zdań - dzieci kończą rozpoczęte przez rodziców zdania
Moja babcia jest.......
Moja babcia nigdy........
Moja babcia zawsze........
Mój dziadek jest..........
Mój dziadek nigdy...........
Mój dziadek zawsze...........
Lubie przebywać z babcią i z dziadkiem, ponieważ.........
6. A teraz pośpiewajmy dla babci i dziadka
7. Rysujemy portret babci i dziadka - technika dowolna
Dzieci wykonują portret swoich dziadków dowolną techniką w formacie A4. Prosimy, aby prace zostały przyniesione do przedszkola
8. Życzenia dla babci i dziadka - kochani spróbujmy nauczyć się tych pięknych życzeń, aby w dniu Babci i Dziadka powiedzieć je swoim dziadkom.
Babciu i dziadku, na pewno to wiecie,
kochamy Was najbardziej na świecie.
Z Wami nie jest straszny świat.
Żyjcie w zdrowiu nam sto lat!
9. W dowolnym momencie dnia wybierz z rodzicem buźkę określającą Wasz nastrój.
Pamiętajcie o higienie rąk. Dużo zdrówka Wam życzymy!
Temat kompleksowy: Kto to taki mama mamy, tata taty?
Temat dnia: Prezenty dla babci i dziadka.
1. Poranna rozgrzewka
2. Zabawa powitalna - "Głoskowe przywitanie". Dzieci dokonują analizy głoskowej swojego imienia oraz swoich najbliższych: mamy, taty, siostry, brata, babci dziadka np:
O-l-a,
I-g-o-r
3. Słuchanie wiersza
Małgorzata Karolewska "Babcia i Dziadek"
Babcia, dziadek, niebywałe - życie z nimi jest wspaniałe.
Nie wiem, czy mnie zrozumiecie, lecz wspaniale jest na świecie,
Kiedy babcia już od rana chodzi przy mnie roześmiana
Zawsze mi przebacza psoty, a gdy dręczą mnie kłopoty,
To przytuli, porozmawia, niespodzianki wciąż mi sprawia
To cukierki, a to książka lub sukienka, nowa wstążka.
Dziadek ją w tym wszystkim wspiera chociaż czasem tak spoziera
Jakby chciał na moje figle krzyknąć, ach ty mały szczygle.
Jednak uśmiech się pojawia i to wszystko właśnie sprawia,
Że tak kocham ich szalenie, tego zdania już nie zmienię.
Swobodne wypowiedzi dzieci na temat swoich dziadków ukierunkowane wierszem i pytaniami:
- Czy wiecie kiedy przypada Dzień Babci, a kiedy Dzień Dziadka?
- Czy Wasi dziadkowie dostali coś od Was w zeszłym roku, a jeśli tak to co?
- Co chcielibyście ofiarować swoim babciom i dziadkom w tym roku?
4. Propozycje prezentów dla babci i dziadka
Przygotujcie sobie potrzebne materiały do wykonania laurek i spróbujcie zrobić je według własnego pomysłu lub skorzystajcie z powyższych propozycji. Zachęcamy do używania różnorodnych materiałów przy wykonaniu laurek dla babci i dziadka.
5. Posłuchajcie piosenki o Waszych dziadkach - można sobie pośpiewać.
6. Wykonanie ćwiczenia z karty pracy cz.2 s.86
-rysuj szlaczek po śladzie
- pomóż babci dokończyć krzyżówke
- dziadek ćwiczy pamięć
oraz karty pracy cz.2 s.87
7. W dowolnym momencie dnia wybierz z rodzicem buźkę określającą Wasz nastrój.
Pamiętajcie o higienie rąk. Dużo zdrówka Wam życzymy!
-Pani Alina i Pani Grażyna
www
wtorek, 11 stycznia 2022
Data: 12.01.21 r. (środa)
Temat kompleksowy: Kto to taki mama mamy, tata taty?
Temat dnia: Dzieciństwo moich dziadków.
1. Poranna rozgrzewka - taniec do piosenki "Jerusalema"
2. Wyliczanka bez trzymanki– zabawa logorytmiczna z wykorzystaniem wiersza Danuty Wawiłow "Dziwny pies".
R. zapoznaje dzieci z wierszem. Podczas pierwszego odczytywania R. zaprasza dzieci do rymowania, stosując pauzy. Następnie prosi dzieci o przedstawienie pomysłów na gesty, których można użyć do zaprezentowania słów wiersza.
Jeden, dwa, jeden, dwa, pewna pani miała psa. Trzy i cztery, trzy i cztery, pies ten dziwne miał maniery. Pięć i sześć, pięć i sześć, pies ten lodów nie chciał jeść. Siedem, osiem, siedem, osiem, wciąż o kości tylko prosił. Dziewięć, dziesięć, dziewięć, dziesięć, kto z nas kości mu przyniesie? Może ja, może Ty? Licz od nowa: raz, dwa, trzy
3. Zabawki z naszego pokoju– zabawa rozwijająca spostrzegawczość. Zabawki z pokoju, nagranie melodii The Pink Panther
Dzieci chodzą po pokoju w rytmie utworu i w formie pantomimy udają, że czegoś szukają. W czasie przerwy R. wyznacza dzieciom zadania, np.: Znajdźcie w sali drewnianą/ plastikową/ papierową/ najbardziej kolorową/ najlżejszą/ najstarszą/ waszą ulubioną zabawkę.
4. Dawne zabawki i współczesne zabawki– zabawa dydaktyczna. Klocki drewniane, klocki typu lego, pióro ze stalówką, długopis, lalka szmaciana, lalka typu barbie, pluszowy miś, plastikowa figurka, gra planszowa, smartfon bez karty SIM. R. pokazuje dzieciom te zabawki i przybory, których używają teraz, i te, których używali ich dziadkowie. R. wybiera jeden przedmiot, np. plastikowy klocek, i mówi: Z tych klocków układacie budowle. A jak myślicie, z czego układali budowle wasi dziadkowie, gdy byli mali? Dzieci wskazują drewniane klocki.
Zapytajcie swoich dziadków, czym bawili się, kiedy byli w waszym wieku. Może zostawili sobie na pamiątkę swoją zabawkę i mogą wam pokazać.
- Czy potraficie nazwać zabawki przedstawione w filmie?
- Czy widzieliście kiedyś taką zabawkę lub bawiliście się nią?
- Z czego są zrobione te zabawki? - Jak myślicie, w jaki sposób można się bawić tymi zabawkami? - Które zabawki są podobne do tych, które teraz macie, a które zdecydowanie się od nich różnią?
- Która zabawka z przedstawionych w filmie podoba się wam najbardziej? Dlaczego?
Chętne dzieci mogą wykonać takiego stworka lub lalkę z patyka. Powodzenia!!!
6. Karty pracy, cz. 2, s. 85. Polecenia: - Obejrzyj zdjęcia zabawek, którymi mogli się bawić twoi dziadkowie, i zabawek, którymi ty się bawisz. Połącz je w pary.
7. Gra słowna dla całej rodziny– zabawa rozwijająca słownictwo – bierne i czynne. Kartoniki z poznanymi literami, obrazki przedstawiające: człowieka, zwierzę, jedzenie, zabawkę. R. układa obrazki w rzędzie, a kartoniki z literami układa w rozsypce. R. wskazuje obrazek człowieka i mówi: Kategoria imię. Chętne dziecko losuje kartonik z literą, odczytuje ją i mówi: Imię na literę U. U jak Ula. Wracając na miejsce, gracz wybiera następne dziecko/rodzica. R. wskazuje kolejny obrazek i mówi: Kategoria jedzenie. Dziecko losuje kartonik, odczytuje literę i podaje kolejny przykład.
8. Ćwiczenia z literą. Wyprawka, karta z literą. Polecenia:
- Pokoloruj litery j, J. - Posłuchaj zdania. Podkreśl w zdaniu na kartce litery J, J. - Narysuj to, o czym jest zdanie.
2. Zeszyt Supersmyka s.48– pisanie liter j, J po śladach i samodzielnie.
Polecenie:
- Rysuj palcem po literach j, J. Pisz litery po śladach, a potem – samodzielnie.
3. Zapoznanie z zapisem cyfrowym liczby 8.
Zabawa ruchowa:
Zaklaszczemy 8x, podskoczymy 8x, zrobimy 8 przysiadów, zrobimy 8 dużych kroków, stań na jednej nodze i policz do 8.
Zabawa: Dopełnij do 8.
Dziecko rzuca kostką, zapamiętuje liczbę wyrzuconych oczek, układa taką samą ilość np. patyczków jak wskazuje kostka i dokłada tyle, aby razem było 8.
Zabawa klockami.
Wykorzystujemy kartki z cyframi od 1-8 , rozkładamy je na stole.
Dziecko losuje kartkę z cyfrą i buduje wieżę z takiej liczby klocków, jaka jest na karcie.
Przyczepianie kamerek.
Do kartki z cyfrą dziecko przypina tyle klamerek do bielizny, ile wskazuje cyfra
Słuchamy i liczymy.
W naukę liczenia przez zabawę włączmy również zmysł słuchu. Ile razy uderzyłam łyżką w garnek? Ile razy klasnęłam? Ile razy klepnęłam cię w kolano czy plecy?
Ile wskazuje cyfra?
Do tej zabawy potrzebne nam są pojemniki w postaci wytłoczek po jajkach albo foremek na muffiny, szczypce do grilla czy cukru w kostkach i dowolne drobne elementy. Na dnie pojemnika kładziemy karteczki z cyframi, a zadaniem dziecka jest włożyć do niego tyle przedmiotów, ile wskazuje cyfra. W tej zabawie świetnie sprawdzają się guziki, kamyki czy małe pompony pasmanteryjne.
Rysuj palcem.
Pisanie w powietrzu, na plecach mamy, na tacy z mąką cyfry 8.
Polecenia: - Policz gile. - Dorysuj w pętlach ziarna tak, by każdy ptak miał 8 ziaren. - Wskaż pierwszego wróbla oraz ostatniego wróbla, licząc od lewej strony. Powiedz, który z kolei jest ostatni wróbel. Pod piątym wróblem, licząc od prawej strony, dorysuj jego zgubione piórko. - Rysuj palcem po śladzie zapisu cyfrowego liczby 8.
- Pisz liczbę 8 po śladzie.
Karty pracy, cz. 2, s. 73.
Polecenie:
- Popatrz na obrazek. Nazwij i policz ptaki. Wpisz w okienka odpowiednią liczbę.
4. Ćwiczenia gimnastyczne: Gumowa piłka dla każdego dziecka, bębenek.
- W górę i w dół– zabawa orientacyjno-porządkowa. Dzieci biegają swobodnie po pokoju, trzymając piłki oburącz przed sobą. Na sygnał – jedno uderzenie w bębenek – zatrzymują się, podrzucają piłki oburącz w górę i starają się łapać je w dłonie. Na dwa uderzenia w bębenek odbijają piłki od podłogi i łapią je w dłonie. - Ćwiczenie z elementem rzutu i chwytu. Dzieci siedzą w siadzie skrzyżnym. Podrzucają piłki wysoko w górę, klaszczą w dłonie i starają się złapać piłki. - Zabawa ruchowa rozwijająca zręczność, z elementem toczenia. Dzieci, w siadzie skulnym, toczą piłki po podłodze, pod ugiętymi nogami, następnie wokół siebie, na zmianę: w prawą stronę, w lewą. Utrudnienie: dzieci przetaczają piłki pod nogami uniesionymi nad podłogą, następnie opuszczają nogi i toczą piłki wokół siebie. -Ćwiczenia w kozłowaniu. Dzieci stają w pokoju. Po pokazie R. próbują kozłować piłki oburącz, następnie prawą ręką, lewą. Utrudnienie: dzieci kozłują piłki, chodząc po pokoju. - Ćwiczenie mięśni brzucha. Dzieci w siadzie prostym, umieszczają piłki między stopami. Przechodzą do leżenia tyłem, kładą ramiona za głową, przenoszą wyprostowane nogi z piłkami za głowę (leżenie przewrotne) i starają się włożyć piłki stopami w dłonie. Następnie opuszczają nogi na podłogę i wracają do siadu prostego. - Kopnij i zatrzymaj– zabawa ruchowa z elementem kopania. Dzieci stoją w szeregu po jednej stronie pokoju (w przypadku większej liczby ćwiczących tworzą dwuszereg: najpierw ćwiczą dzieci z pierwszego szeregu, a potem – z drugiego). Na podłodze przed każdym dzieckiem leży piłka. Dzieci lekko kopią piłki w przód, następnie biegną za toczącymi się piłkami i starają się je zatrzymać, stawiając na nich stopy. Ćwiczenie wykonują na zmianę: prawą nogą, lewą - Skaczemy jak piłeczki– zabawa ruchowa z elementem skoku. Dzieci uderzają piłkami o podłogę, następnie podskakują, naśladując odbijanie się piłki od podłoża. - Masujemy stopy– zabawa ruchowa z elementem równowagi. Każde dziecko staje na jednej nodze. Drugą ugina w kolanie i kładzie stopę na piłce leżącej na podłodze. Toczy piłkę stopą w przód, do wyprostu kończyny, i z powrotem, do pozycji wyjściowej. Ćwiczenie wykonuje na zmianę: prawą nogą, lewą. - Zderzenie piłek– zabawa ruchowa rozwijająca koordynację wzrokowo-ruchową. Dzieci ustawiają naprzeciwko siebie, w przysiadzie, w odległości czterech–pięciu metrów. Piłka leży na podłodze przed każdym dzieckiem. Dzieci z wykonują energiczny wyprost ramion, jednocześnie odpychając piłkę w przód tak, by toczyła się po linii prostej i zderzyła z piłką rodzeństwa. Po wykonaniu ćwiczenia, zabierają piłkę i powtarzają ćwiczenie jeszcze raz.
5. Zeszyt Supersmyka– pisanie cyfry 8 po śladach i samodzielnie, rozwijanie sprawności manualnej.
Zeszyt Supersmyka, s.49 Polecenia: - Rysuj palcem po cyfrze 8. Pisz cyfry po śladach, a potem – samodzielnie. - Rysuj gila po śladach. Pokoloruj go. Narysuj obok niego 8 ziarenek.
R. odczytuje pytanie tygodnia. Dzieci starają się na nie odpowiedzieć, patrząc na ilustrację. Wykonują polecenia zawarte na karcie pracy. - Popatrz na drzewo genealogiczne rodziny Olka. - Wskaż najmłodszego członka rodziny. - Jak nazywamy rodziców mamy i taty? - Jak ma na imię tata taty Olka? - Jak ma na imię mama mamy Olka? - Czy potrafisz znaleźć dwa takie same imiona na obrazku? - Wymień imiona twoich dziadków.
Omawiając kartę pracy, R. tłumaczy dziecku, że ilustracja, która przedstawia członków rodziny i ich relacje, to drzewo genealogiczne.
Słuchanie opowiadania. Kasia i Ania jak zwykle siedziały obok siebie. Dziewczynki, podobnie jak reszta grupy, przygotowywały kartki z okazji zbliżających się Dnia Babci i Dnia Dziadka. Wszystkie dzieci bardzo się cieszyły, że ich dziadkowie wkrótce przyjdą do przedszkola obejrzeć występ wnuków. – Nie wiem, czy moja babcia będzie mogła przyjść do przedszkola – zasmuciła się Ania. – Od kiedy mama poszła do pracy, babcia opiekuje się moją siostrzyczką. Maja ma dopiero dwa lata i nie może zostać sama w domu. – Nie martw się, Aniu. Spotkanie z dziadkami będzie po południu, tak aby wszyscy mogli przyjść – pocieszyła dziewczynkę pani Ewa. – Uff. To dobrze! – powiedział Kacper. – Bałem się, że babcia nie zdąży wrócić z pracy. – To twoja babcia pracuje? – zdziwiła się Ania. – Moja jest na emeryturze i zajmuje się moją siostrzyczką Mają. Myślałam, że wszystkie babcie są na emeryturze i opiekują się małymi dziećmi. – Phi! Ale wymyśliłaś. Moja babcia też jest na emeryturze i nie opiekuje się żadnym dzieckiem – powiedział Filip. – Razem z dziadkiem jeżdżą na ryby. Dziadek jeszcze zbiera znaczki, czyta książki i lubi bujać się w fotelu. Kiedy dziadek buja się w fotelu i czyta, babcia chodzi ze swoimi koleżankami na gimnastykę. Chciała, żeby dziadek też chodził na gimnastykę dla zdrowia, ale on powiedział, że woli bujanie, czytanie i znaczki. – O, to tak samo jak moja babcia. Zawsze mi mówi, że odkąd jest na emeryturze, spokojnie może bujać w obłokach. I na dodatek jeszcze strzela.
– Jak to może bujać w obłokach? To niemożliwe! – zapewniał Witek. – Chyba, że jest pilotem wojskowym i strzela do chmur! Ale po co? – zastanawiał się chłopiec.
– Nie jest żadnym pilotem! Buja w obłokach – czyli marzy wytłumaczyła koledze Basia.
– Chciałaby wyruszyć w podróż dookoła świata, ale nie wie, czy da radę, bo od kilku miesięcy strasznie jej strzela w kościach. Na razie czyta bardzo dużo książek podróżniczych i chodzi do lekarza, żeby przestało jej strzelać.
– A wiecie, że jak jest się na emeryturze, to trzeba oddać komuś swój budzik?
– Maciek, ale dlaczego? – zdziwiła się Dominika.
– Dziadek mi powiedział, że teraz już nie musi zrywać się codziennie o piątej rano z łóżka, żeby zdążyć do pracy. Oddał mi swój budzik, żebym na pewno nie spóźniał się do przedszkola.
I jeszcze powiedział, że wreszcie ma czas na swoje hobby i teraz całe dnie spędza na działce, bo chce być prawdziwym ogrodnikiem i wyhodować największą dynię na świecie!
– A moja babcia niedawno miała urodziny i trochę się martwiła, że ma już pół wieku. To chyba bardzo dużo… ale potem ciocia Agata powiedziała mojej babci, że jest jeszcze bardzo młoda i może góry przenosić. Zawsze wydawało mi się, że góry są bardzo ciężkie… Kilka dni później moja babcia pojechała razem z ciocią w Tatry i razem weszły na Rysy. Jak wróciła do domu, powiedziała, że teraz jest bardzo szczęśliwa, bo spełniła swoje marzenie. I potem pokazywała koleżankom z pracy zdjęcia ze szczytu.
– A mój dziadek ciągle gra w piłkę nożną. Często spotyka się z kolegami i razem grają na boisku. Babcia powiedziała, że chyba zwariuje od tej piłki, i nauczyła się szyć. I uszyła już chyba ze sto lalek! – powiedział Bartek.
– Fajna jest ta emerytura – westchnął Krzysio. – Tyle różnych rzeczy można robić! I każdy może mieć inne marzenia i hobby.
– I wcale nie trzeba pilnować małych dzieci – powiedziała Ania.
– Ciekawe, czy przedszkolak może zostać emerytem? – zastanawiał się Damian. Dyskusję dzieci przerwała pani Ewa.
– Ewelinko, dziadek po ciebie przyszedł.
Dziewczynka bardzo się ucieszyła, że dziadek po nią przyszedł, i w podskokach wybiegła z sali.
– Dziadku, jak ja się cieszę, że jesteś na emeryturze! Dzięki temu masz tyle czasu dla mnie! –
zawołała i przytuliła go z całych sił.
Rozmowa na temat opowiadania.
N. zadaje pytania:
- O czym rozmawiały dzieci?
- Czym się zajmuje babcia Ani?
- Czym się zajmuje babcia Filipa?
- Czy to możliwe, by wszystkie babcie i wszyscy dziadkowie lubili to samo?
Porozmawiaj z kolegą lub z koleżanką i opowiedz o tym, co twoja babcia i twój dziadek lubią robić najbardziej.
4. Odkrywanie litery j, J: małej i wielkiej, drukowanej i pisanej.
-Wyodrębnienie wyrazu podstawowego "jajko". - Analiza i synteza słuchowa słowa "jajko". Dzieci dzielą słowo jajko na sylaby (klaszcząc) i na głoski (jedna głoska to jeden wyprostowany palec). Liczą sylaby i głoski w słowie "jajko". Wymieniają inne słowa, w których głoska j jest na początku, np. jaskółka, jabłko, jeleń, Justyna :) na końcu - maj, gaj, raj oraz w środku - pajac, zając, bajka itd. - Budowanie schematu słowa "jajko". Białe kartoniki. Dzieci układają tyle kartoników, ile sylab słyszą w słowie "jajko". Rozsuwają kartoniki, wymawiając głośno sylaby. Następnie układają tyle kartoników, z ilu głosek składa się słowo, wymawiają głośno głoski, dotykając kartoników. - Budowanie schematu słowa "Jula". Białe kartoniki. Dzieci dzielą słowo "Jula" na sylaby, a potem na głoski. Układają z kartoników schemat imienia. - Określanie rodzaju głoski j. Dzieci wymawiają głoskę j – długo i krótko. Głoska j jest spółgłoską i oznaczamy ją kolorem niebieskim. - Budowanie modeli słów "jajko", "Jula". Kartoniki: czerwone, niebieskie. Dzieci głośno dzielą słowa "jajko", "Jula" na głoski. Pod schematami słów dzieci zaznaczają miejsca głoski j niebieskimi kartonikami. Czerwonymi kartonikami zaznaczają miejsca samogłosek w słowach "jajko", "Jula". Pozostałe miejsca zaznaczają na niebiesko. To spółgłoski. Porównują liczbę samogłosek i liczbę spółgłosek w podanych słowach. - Odkrywanie litery j, J. Kartoniki z literami j, J. R. pokazuje kartoniki z literami j, J. Dzieci omawiają ich wygląd. Umieszczają litery w odpowiednich miejscach pod modelami słów "jajko", "Jula". Dzieci przypominają, kiedy używamy wielkiej litery.
- Uzupełnianie wyrazów wcześniej poznanymi literami. Kartoniki z literami: l, k, a, u, o. Dzieci umieszczają pod modelami słów kartoniki z odpowiednimi literami. Odczytują wyrazy "jajko", "Jula".
5. Praca z kartą pracy (kto ma karty pracy w domu; karty można odebrać z przedszkola)
cz. 2, s. 70. Polecenia: - Pokoloruj rysunki, których nazwy zawierają głoskę j. - Podziel nazwy zdjęć na głoski. Pokoloruj na niebiesko okienka – miejsca występowania głoski j. - Przeczytaj. - Podkreśl na niebiesko litery j, J w wyrazach. - Pisz litery j, J po śladach. cz. 2, s. 71. Polecenia: - Obejrzyj ilustrację. - Przeczytaj tekst.
Wyprawka, karta 45. Polecenia: - Wytnij wyrazy i litery. - Przyklej wyrazy na kartce papieru. - Naklej brakujące litery: m, o, b, a tak, aby utworzyć wyrazu.
Rozmowa na temat piosenki. R. pyta: - O kim jest ta piosenka? - Co potrafią babcia i dziadek z naszej piosenki?
Pamiętajcie o stosowaniu zwrotów grzecznościowych oraz higienie rąk.
W dowolnym momencie dnia wybierzcie z rodzicami buźkę określającą Wasz nastrój.
Ze względu na kwarantannę do dnia 15 stycznia zajęcia odbywać się będą zdalnie, a występ z okazji Dnia Babci i Dziadka odbędzie się po feriach. Życzymy zdrówka i serdecznie pozdrawiamy!!! Pani Alina i Pani Grażyna
2.
Zimowe szaty zwierząt - rozmowa kierowana na temat przystosowania się
zwierząt do warunków atmosferycznych. Rodzic kieruję rozmową tak, aby
dzieci doszły do wniosku, że natura pomaga zwierzętom w przetrwaniu
zimy: Zwierzęta mają gęstą sierść i tak zwany podszerstek, który tworzy
nieprzemakalną warstwę chroniącą je przed utratą ciepła. Rodzic zadaje
pytanie problemowe "Dlaczego zające zimą przybierają barwę białą a nie
np.: różową czy żółtą? Dzieci same powinny wnioskować, że zmieniając
barwę sierści na biała (jak śnieg) zające są mniej widoczne dla swoich
naturalnych wrogów.
Dokonaj analizy głoskowej wyrazów: LIS SOWA SARNA
3.
Zabawa ruchowa z czworakowaniem "Zajączki" - dzieci poruszają się po
pokoju naśladując skoki zająca - dłonie oparte na dywanie.
4.
"Sowa" - praca plastyczno-techniczna. Dzieci wykonują postać sowy z
wykorzystaniem rolki po papierze toaletowym. Przed przystąpieniem do
pracy omawiają wygląd zwierzęcia, jego charakterystyczne cechy.
5.
Zabawa matematyczna "Droga do lisiej jamy". Rodzic wyznacza w odległym
końcu mieszkania miejsce w, którym znajduję się lisia jama. Proponuje
dziecku mierzenie drogi do lisiej jamy :
-Pomiar drogi krokami
-Pomiar drogi stopami
-Pomiar drogi papierowymi paskami o długości 20cm.
6. A teraz Kochani obejrzyjmy sobie film o Mikołaj, który wprowadzi nas w świąteczny nastrój .
7. W dowolnym momencie dnia wybierz z rodzicem buźkę określającą Wasz nastrój.
PAMIĘTAJCIE, ABY ĆWICZYĆ PODANĄ PIOSENKĘ I WIERSZYK, KTÓRE BĘDZIEMY PREZENTOWAĆ W PONIEDZIAŁEK 6.12 PRZED MIKOŁAJEM!
Zajęcią terapeutyczne dla dzieci korzystających z ćwiczeń z Panią psycholog Magdaleną Przygodą
2. Prezent dla Mikołaja - rozmowa na temat wiersza.
Dorota Gellner
A ja się tak bardzo,
bardzo postaram
i zrobię prezent
dla Mikołaja.
Zrobię mu szalik
piękny i nowy,
żeby go nosił
w noce zimowe
i żeby nie marzł
w szyję i uszy,
gdy z burej chmury
śnieg zacznie prószyć.
Niech się ucieszy Mikołaj Święty -
tak rzadko ktoś mu daje prezenty
Rodzic
zadaje dziecku pytania: Jak myślisz czy Mikołaj dostaje prezenty?,
Jeśli tak to od kogo?, O jakim prezencie marzy Mikołaj?, Co dalibyście
Mikołajowi, Jak się czuje osoba która dostaje prezent?, A jak ty się
czujesz kiedy dajesz prezent? Jaki może być prezent dla bliskich?
3. "Szalik dla Mikołaja" - wykonanie prezentu wybraną techniką.
Wykonaj
szalik dla Mikołaja dowolną techniką. Możesz go pomalować kredkami,
farbami, wykleić kolorowym papierem, bibułą lub krepą. Na zakończeniach
szalika przyklej frędzelki z wełny lub papieru.
4. Worek z prezentami
- zabawa ruchowa. Na dywanie rozkładamy szarfy lub coś co mamy w domu w
zastępstwie - będą to worki na prezenty. Dzieci poruszają się po
pokoju, tańczą przy dźwiękach dowolnego utworu. Gdy muzyka milknie
dzieci wskakują do najbliższej szarfy, przekładają ją od dołu do góry,
następnie trzymają szarfę w wyciągniętych rękach - wykonują 3 obroty
(zawiązują worek) i stają nieruchomo w dowolnej pozycji. Na dźwięk
klaśnięcia w dłonie dzieci wykonują czynności odwrotnie: rozwiązują
worek robią 3 obroty, przekładają szarfę od góry do dołu i wyskakują z
obręczy worka.
5. Zabawa matematyczna "Bombki". Rodzic daje
dziecku kopertę, w której są kolorowe papierowe bombki o różnej
wielkości (6 albo 7 sztuk). Dziecko wyjmuję je z koperty, przelicza i
układa od najmniejszej do największej. Dziecko przelicza za pomocą
liczebników porządkowych. Następnie miesza bombki i układa od
najmniejszej do największej. Ponownie przelicza. Rodzic zwraca uwagę na
prawidłowy kierunek liczenia - od lewej do prawej strony.
6. Zadania z karty pracy cz.2 s26-27 - poznawanie litery e , E (drukowanej i pisanej).
7. Spacer w okolicy domu - obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie. Wyrabianie samodzielności podczas zmiany odzieży wierzchniej i obuwia.
8. W dowolnym momencie dnia wybierz z rodzicem buźkę określającą Wasz nastrój.
PRZYPOMINAM O NAUCE PIOSENKI I WIERSZA, KTÓRE BĘDZIEMY PREZENTOWAĆ W MIKOŁAJKI!
1. Zaśpiewajmy wspólnie naszą piosenkę "O Mikołaju" z dnia 29.11
2. Zatańcz razem z Lulisią - ćwiczenia ruchowe
3. „Iskierka przyjaźni” – zabawa integracyjna (w dowolnym czasie, najlepiej kiedy jest rodzina w komplecie) Dziecko
siedzi w kole z rodziną, wszyscy krzyżują ręce przed sobą, chwytają się
za dłonie. Dziecko podaje iskierkę – mocniej ściska dłoń członka
rodziny po prawej stronie. Wszyscy kolejno podają iskierkę do momentu,
aż wróci ona do dziecka .
4. "Czarodziejka" Joanna M. Chmielewska
Julka miała jedno
wielkie marzenie. Chciała zostać czarodziejką. Nie po to, żeby
wyczarować krasnoludka, który sprzątałby za nią pokój (chociaż taki
krasnoludek bardzo by się przydał). I nie po to, żeby powiększyć swój
ukochany rower, który dostała kiedyś od babci. Od tamtego czasu Julka
urosła, a rower niestety nie. I właśnie wczoraj tata powiedział, że
trzeba go oddać młodszej kuzynce, a Julce kupić nowy. Ale Julka kochała
swój stary rower i wcale nie chciała go oddawać. Ach, gdyby tak mogła
sprawić, że rósłby razem z nią! Czarodziejki na pewno umieją takie
rzeczy. Mimo to wcale nie dlatego pragnęła zostać czarodziejką. Julka
chciała zrobić coś o wiele większego. Chciała zmienić świat. Bo przecież
gdyby ludzie dobrze innym życzyli, częściej się uśmiechali, pomagali
sobie nawzajem, po prostu byli życzliwi, to świat byłby lepszy, prawda? I
może nawet wojny by się skończyły? Julka musiała znaleźć jakiś magiczny
sposób, żeby tak się stało. Ale najpierw musiała zostać czarodziejką.
Tylko jak to zrobić? A gdyby tak zamiast do pierwszej klasy w zwykłej
szkole dostała się do szkoły dla czarodziejek? Tylko czy rodzice się
zgodzą? I ciekawe, gdzie jest taka szkoła? Może Laura będzie wiedziała?
Starsza siostra siedziała w swoim pokoju pochylona nad zeszytem od
matematyki. – Laura, gdzie jest szkoła dla czarodziejek? – Co? – Laura spojrzała na siostrę, jakby ta spadła z księżyca. – Czy wiesz, gdzie jest szkoła dla czarodziejek? – powtórzyła Julka. – W bajce. – Ale nie w bajce, tylko tak naprawdę. – Nigdzie. – To gdzie czarodziejki uczą się czarować? – Nigdzie. Czarodziejek nie ma na świecie. Są tylko w bajkach. – Nieprawda! – zaprotestowała Julka. – Prawda! – Kłamiesz! Spytam mamę! – Julka była bliska płaczu. – To sobie pytaj! – Laura wzruszyła ramionami i wyszła do kuchni. Zachrobotał klucz w zamku. Obie siostry rzuciły się do drzwi. – Mamo, prawda, że są czarodziejki? – spytała Julka. – Pewnie, że są – odpowiedziała mama, zdejmując kurtkę. Julka spojrzała na Laurę zwycięsko. – Oczywiście w bajkach – dodała mama. – A widzisz? I kto miał rację? – Teraz Laura triumfowała. Julka nie mogła znieść jej miny. Chciała znaleźć się jak najdalej od siostry. – Mamo, mogę iść na dwór? – spytała, przełykając łzy. – Możesz, tylko bądź blisko domu. Na placu zabaw przed blokiem nie było dziś dzieci. No i dobrze, bo Julka chciała być sama. – Nie zostaniesz czarodziejką – zaskrzypiała huśtawka, ledwie dziewczynka na niej usiadła. –
Nie zostaniesz czarodziejką – powtórzyła karuzela, a za nią zjeżdżalnia
i piaskownica. Jakby tego było mało, z klatki schodowej wyszła właśnie
pani Kowalska. Na szczęście była na tyle daleko, że dziewczynka mogła
udawać, że jej nie widzi. Julka zazwyczaj mówiła sąsiadom „dzień dobry”.
Ale pani Kowalskiej wolała schodzić z drogi. Zresztą wszyscy jej
unikali; i dzieci, i dorośli. No cóż, pani Kowalska wcale nie była miła.
Często siadała w oknie swojego mieszkania na parterze, obserwując
dzieci na placu zabaw. Krzyczała, że za głośno się bawią, trzaskają
drzwiami, zabłoconymi butami brudzą schody, a rodzice wcale ich nie
pilnują. Nic jej się nie podobało i ciągle na coś narzekała. Kiedy pani
Kowalska wyjmowała chusteczkę, Julka zauważyła, że wypadła jej z torebki
kartka. Patrząc na oddalającą się sąsiadkę, zastanawiała się, co
zrobić. Nie miała ochoty na spotkanie z panią Kowalską, ale jeśli na tym
papierze jest napisane coś ważnego? – Proszę pani! Pani Kowalska odwróciła się zaskoczona. – Dzień dobry, ja chciałam... to wypadło pani z torebki. – Julka podała sąsiadce kartkę. –
Moja recepta! – zdziwiła się pani Kowalska. – Gdybyś jej nie znalazła,
musiałabym jeszcze raz iść do lekarza. – Schowała receptę do torebki i
przyjrzała się Julce. – Ty chyba mieszkasz w moim bloku? – Tak. – Jak masz na imię? – Julia. – Julia... mhm... – A pani jak ma na imię? – zdobyła się na odwagę Julka. – Ja? Róża – odpowiedziała pani Kowalska trochę zaskoczona, bo dawno nikt jej nie pytał o imię. – Ale ładnie! Moja lalka ma na imię Róża. – Aha – pani Kowalska nie wiedziała, co mogłaby jeszcze powiedzieć. – Do widzenia – powiedziała Julka, bo też nie wiedziała, o czym miałaby rozmawiać z panią Kowalską. – Do widzenia, Julio. Dziękuję. Kiedy następnego dnia Julka szła z mamą do sklepu, spotkały panią Kowalską. – Dzień dobry – odezwały się jednocześnie mama i Julka. – Dzień dobry – Pani Kowalska najpierw odpowiedziała mamie, a potem uśmiechnęła się do dziewczynki. – Dzień dobry, Julio. – Niemożliwe! Kowalska i uśmiech! – odezwała się mama, kiedy sąsiadka była już daleko. – Chyba ktoś ją zaczarował! A Julka uśmiechnęła się tajemniczo.
Po odczytaniu opowiadania R. pyta dziecko: Jak
miała na imię dziewczynka z opowiadania? Kim chciała zostać i dlaczego?
Do jakiej szkoły chciała iść dziewczynka? W jaki sposób pomogła
sąsiadce? Co można powiedzieć o zachowaniu Julii? W jaki sposób ty być
postąpiła? Dlaczego możemy powiedzieć, że Julia jest czarodziejką?
Jak myślisz, co jest potrzebne, by być czarodziejką? Dziecko ocenia
postępowanie bohaterki opowiadania.
5. „Serce z dłoni” – zabawa ruchowo-naśladowcza. Dziecko porusza się
w różnych kierunkach przy dźwiękach dowolnej melodii. Na pauzę w muzyce
staje nieruchomo, a z dłoni formuje serduszko. Dziecko dobiera się w
pary z R. tworzą wspólne serce z rąk.
6. „Jak postąpisz?” – zabawa dydaktyczna. R. przygotowuje karteczki z
narysowanymi przedmiotami (np. czapka, sanki, autobus, buty). Układa je w
stosik, rysunkiem do dołu. R. odkrywa jeden obrazek i opowiada scenkę
związaną z tym przedmiotem. Jeśli np. jest to czapka, R. opowiada: Pewna
dziewczynka zgubiła w szatni czapkę... Dziecko opowiada, w jaki sposób można pomóc dziewczynce. Inne przykładowe scenki problemowe: Kolega
założył odwrotnie czapkę. / Dziewczynka nie potrafi założyć butów./
Ania myje ręce, ale nie potrafi zakręcić kurka z wodą./ W autobusie nie
ma wolnych miejsc, a na przystanku wsiada starsza pani z ciężkimi
zakupami./ Młodszy brat chce bawić się twoim samochodem./ Koleżanka jest
smutna, ma łzy w oczach./ Dzieci zjeżdżają z górki na sankach, ale twój
kolega jest smutny, bo nie ma sanek. Dziecko szuka rozwiązania.
7. „Łańcuch z serc” – zabawa plastyczna. Dziecko wykonuje girlandę.
Otrzymuje od R. kartki A4 z narysowanym sercem, które wycina nożyczkami.
Następnie R. maluje dłonie dziecka wałeczkiem do malowania farbami
(kolor według uznania), dziecko odciska je na sercu. Zrób kilka takich
serc. Gdy prace wyschną, można wykonać w nich dziurki i nawlec serca na
sznurek. W ten sposób powstanie girlanda przypominająca o niesieniu
pomocy i o życzliwości w stosunku do innych.
8. Ćwiczenia w karcie pracy cz.2 s.31
PAMIĘTAJCIE, ŻEBY UTRWALAĆ PIOSENKĘ I WIERSZYK, KTÓRĄ BĘDZIEMY PREZENTOWAĆ NA MIKOŁAJKACH!
1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych na prawidłową postawę ciała. Naśladujemy zwierzęta.
2. „Ciepło – zimno” – zabawa. Dziecko odwraca się tyłem R. chowa wybraną zabawkę w pokoju tak, aby była minimalnie widoczna. Na
hasło : Prosimy! Dziecko porusza się po pokoju, szukając zabawki. R.
pomaga mu, mówiąc: Ciepło (warm), Gorąco (hot), gdy zbliża się do
zabawki, oraz: Zimno (cold), gdy się od niej oddala. Zabawa może być
prowadzona w języku angielskim.
3. Skąd się wzięły Andrzejki?
Dawno, dawno temu w przeddzień imienin Andrzeja wszystkie panny
chciały się dowiedzieć o swoim losie.” Andrzejki to tradycja ludowa
wieczoru wróżb, pielęgnowana od najdawniejszych czasów i przekazywana z
pokolenia na pokolenie. W tę noc dziewczęta kładąc się spać, wkładały
pod poduszkę kartki z imionami chłopców,by rano sprawdzić, które imię
chłopca wylosują , to ten będzie jej mężem. Wychodziły za bramę swojego
domu i nasłuchiwały z której strony zaszczekał pies, z tej strony miał
nadejść jej przyszły mąż.Były też wróżby z butów ustawianych jeden za
drugim, w tych wróżbach chodziło tylko o jedno : która z dziewcząt
pierwsza wyjdzie za mąż.
Z tym dniem związane są również przysłowia ludowe, które dotyczą pogody :
“Śnieg na Andrzeja, dla zboża zła nadzieja “.
“Na świętego Andrzeja błyska pannom nadzieja “.
“Gdy święty Andrzej ze śniegiem przybieży, sto dni śnieg na polu leży”.
Wróżba z kolorów: dzieci losują karteczki w różnych kolorach. Rodzic odczytuje znaczenie danego koloru.
“Patyczki”
Na kartce wypisane są wybrane litery. Każdy z uczestników wybiera sobie
jedną z nich i układa z patyczków na dywanie wybraną przez siebie
literę. Następnie rodzic odczytuje ich znaczenie :
A – przed tobą daleka podróż
E – pomyślność w szkole
H – zagrasz w filmie
K – sukcesy w nauce
M – dostaniesz dużo pieniędzy
T – pomoc oddanych przyjaciół
W – uważaj na oszustów wokół ciebie
N – czeka cię miła niespodzianka
X – szczęście sprzyja ci we wszystkim
” Pudełko szczęścia” – losy dla dzieci
Uczestnicy wybierają po jednym losie i odczytują po rozwinięciu go, co ich czeka w najbliższej przyszłości :
– mrówka – czeka cię pracowity rok
– mleko – czeka cię dobrobyt
– pieniądz – wygrasz na loterii
– książka – doskonałe wyniki w szkole
– serce – czeka Cię miłość i szczęście
– korona – czekają cię pochwały i nagrody
– słońce – zyskasz sławę i popularność
– “1” – ktoś cię doceni
– “4” – szczęście przez cały rok
– “7” – równowaga, zdrowie, mądrość, przygoda
– “8” – powodzenie materialne
– “9” – liczba szczęśliwa oznaczająca prawdę, osiągnięcie celu
“Mowa kwiatów”
Dzieci losują karteczki, na których wypisane są nazwy kwiatów. Rodzice odczytują je i wyjaśniają co mu kwiat przepowiada :
– aster – uważaj, będziesz miał kłopoty
– narcyz – zakochasz się
– róża – szczęście i powodzenie w życiu
– frezja – szczęście w podróży
– bez – miłe towarzystwo
– dalie – sukcesy w życiu
– goździk – zazdrość
-niezapominajka – będziesz tęsknić
Najważniejszą Andrzejkową wróżbą jest lanie wosku, która możecie zrobić wieczorem z rodzicami. Figurki woskowe odczytujcie za pomocą lampki na ścianie (rzut cienia).
4. Zapoznanie z zapisem cyfrowym liczby "7" - pokaz zapisu cyfrowego liczby 7. Dzieci przeliczają dowolne elementy w domu (patyczki, krzesła, książki, talerze itp.), tworzą zbiory 7-elementowe.
5. Ćwiczenia - karty pracy cz.2 s.28
6. Nauka wiersza - Dzieci będą reprezentowały ten wiersz w dniu spotkania z Mikołajem. Proszę o nauczenie się go.
"6 grudnia"
6 grudnia jak dobrze wiecie
Święty Mikołaj chodzi po świecie
Dźwiga swój worek niezmordowanie
I każde dziecko swój prezent dostanie
A kiedy rozda już prezenty
Wraca do nieba uśmiechnięty
Choć może czasem przykro Świętemu,
Że nikt prezentów nie daje jemu.
PILNE!!!
Przypominam również o nauce piosenki zamieszczonej 29.11 !
1. Ćwiczenia i zabawy ruchowe na
rozgrzewkę -zabawy z Lulisią
2. Zabawa ruchowa "Na
Lodowisku" - Dzieci naśladują zakładanie i zapinanie butów, a także pierwsze kroki na lodzie. Następnie naśladują jazdę na
łyżwach, próbują robić piruety
3. Ćwiczenia z karty pracy, cz.2, s.24-25 - Dzieci starają się odpowiedzieć na pytania, patrząc na ilustracje s.24-25
-opowiedz co przedstawia powyższy obrazek
-policz wszystkie dzieci na obrazku i opowiedz co robi każde z nich
-powiedz jaki jest twój wymarzony, który chciałbyś dostać od Mikołaja i narysuj go
4. Posłuchajcie opowiadania o Świętym Mikołaju
Dawno, dawno temu w Mirze na terenach dzisiejszej Turcji mieszkał mały
chłopiec. Na imię miał Mikołaj i pochodził z bardzo bogatej rodziny.
Jego rodzice kupowali mu najlepsze zabawki, najpiękniejsze stroje. Nigdy
nie brakowało mu strawy na stole, a potrawy jakie jadał były zawsze
bardzo smaczne.
Chłopiec lubił obserwować otaczający go świat i bardzo smuciło go, iż
inne dzieci nie mają takiego dostatku jak on. Na świecie panowały
bowiem: wielka bieda , głód i zarazy spowodowane licznymi wojnami oraz
klęskami nieurodzaju.
Mikołaj długo myślał czym spowodowany jest niedostatek innych i doszedł
do wniosku, że Bóg ma na świecie tyle pracy, iż nie jest w stanie zadbać
o wszystkich ludzi w tym samym czasie. Postanowił pomóc Stwórcy w
opiekowaniu się biednymi.
Zawsze idąc do kościoła zabierał ze sobą tyle jedzenia i różnych łakoci
ile tylko mógł unieść. Rozdawał je później biednym dzieciom i
obserwował radość jaką wzbudzały w nich jego podarunki. Jego rodzice
obserwowali te uczynki i cieszyli się, że mają takiego dobrego syna.
Mówili, że wyrośnie na wspaniałego człowieka.
Kiedy Mikołaj dorósł odziedziczył ogromną fortunę. Uznał, że nie
potrzebuje takiego bogactwa i zaczął je rozdawać potrzebującym. O jego
uczynkach oraz wielkiej pobożności mówiono w całej Mirze. Mieszkańcy tak
go podziwiali, że został wybrany na biskupa.
Pewnego razu Mikołaj spacerował ulicami i swoim zwyczajem obserwował
życie miasta. Jego uwagę przykuła kłótnia dwóch mężczyzn. Jeden z nich
domagał się od drugiego zwrotu długu lub oddania córek w niewolę w celu
spłaceniu należności. Dłużnik miał oddać pieniądze lub wolność córek do
następnego poranka.
Czasu do działania nie zostało dużo, bo słońce już zachodziło. Mikołaj
pobiegł do domu. Chwycił swój worek, w którym zazwyczaj nosił żywność
dla ubogich i zaczął wkładać do niego rożnego rodzaju kosztowności.
Kiedy worek był pełny, zaniósł go pod dom dłużnika. Wszyscy już spali,
bo był środek nocy. Na szczęście okno było otwarte. Mikołaj wrzucił
przez nie zawartość swojego worka.
Do domu wracał wielce uradowany, że znów spełnił dobry uczynek i pomógł
Bogu przy wybawianiu ludzi z ich nieszczęść. Postanowił, że pozna piękne
córki uratowanego mężczyzny z trzema oficerami, których również
niedawno wybawił z opresji.
Następnego dnia dłużnik obudził się rozpaczając, iż jego córki stracą
wolność. Lecz kiedy wszedł do pomieszczenia z otwartym oknem, nie mógł
uwierzyć własnym oczom. Na podłodze przed nim leżała bowiem wielka góra
kosztowności. Nie wiedział skąd one się wzięły, ale czuł, że Bóg
ulitował się nad jego nieszczęściem.
Bogactwa wystarczyło zarówno na spłatę długu, jak i posag dla córek,
które niedługo po tym dniu poznały trzech wspaniałych oficerów.
Pan Bóg od dawna obserwował uczynki Mikołaja. Podobało Mu się jak
biskup pomaga bliźnim. Zaś po tej nocy, kiedy mężczyzna pomógł
dłużnikowi i jego córkom postanowił, że Mikołaj powinien zostać
świętym. Dał też biskupowi możliwość robienia tego co kochał
najbardziej, a więc uszczęśliwiania ludzi i wspierania najuboższych.
I tak Bóg dał Mikołajowi dom na dalekiej północy, gdzie święty zbiera
przez cały rok siły, aby przez jedną noc w roku przynieść prezenty dla
wszystkich dzieci na świecie. Dzieci zaś co roku czekają na tę magiczną
noc i marzą, że uda im się spotkać Świętego Mikołaja.
5. A teraz narysujcie Świętego Mikołaja tak jak potraficie najlepiej. Możecie użyć kredek, pisaków lub farb. A oto jak zrobiły to inne dzieci:
6. Nauka piosenki pod tytułem "Piosenka o Mikołaju" , którą dzieci będą śpiewały w dniu odwiedzin Świętego Mikołaja w przedszkolu
Tekst piosenki:
1.Kiedy przyjdzie sroga zima, śnieżek świat zasypie
